Dawno, dawno temu…
W minionym tygodniu tematem zajęć była prehistoria. Przenieśliśmy się do czasów, które znamy już tylko z książek i filmów. Znaleźliśmy się w ciemnym prehistorycznym lesie, po którym spacer to nie lada wyzwanie, ale nie dla naszych Promyczków, które z łatwością pokonały wszystkie czyhające na nie niebezpieczeństwa. Nawet spotkanie z dinozaurami okazało się interesującym przeżyciem. Zafascynowani różnorodnością wielkich gadów przedszkolaki pokolorowały wykonane z kartonów zwierzęta, które zanieśliśmy do parku dinozaurów, znajdującego się w naszej szatni.
Fakt, że dinozaury wyginęły nie jest do końca prawdą 😉 A my mamy na to dowód. W środę znaleźliśmy pod przedszkolem jajo, które obejrzeliśmy dokładnie, próbując określić, kto mógł je zostawić pod naszymi drzwiami . Jaja od kury są mniejsze– stwierdziła Oliwka. A owieczki są z dużej owcy – podsumował Stasiu. Kogo więc jest to jajko? Postanowiliśmy uważnie obserwować nasze znalezisko, które codziennie się zmieniało. Aż tu nagle w piątkowe przedpołudnie z naszego jajka wyłoniła się głowa małego żółtego zwierzątka. To dinozaur!!!- wykrzyknęły dzieci, które z zaciekawieniem obserwowały wciąż pękające jajko.
Zakończeniem naszych rozmów dotyczących życia ludzi pierwotnych oraz charakterystycznych dla epoki prehistorycznej zjawisk było odciśnięcie w gipsie śladów przyniesionych przez dzieci dinozaurów.
Promyczki to bardzo opiekuńcze dzieci. Zdążyły już zatroszczyć się o przyszłość nowego członka grupy: Jak „Dinuś” wyskoczy z jajka będziemy się nim opiekować. Pani Kasia będzie mu dawać jeść, a my będziemy go zabierać na plac zabaw. Czekamy na to z niecierpliwością :).